ادبیات، جامعه، سیاست

  • تازه‌ترین‌ها
  • پرخواننده‌ها

چکیده:

خانم منشی زیرچشمی به مریض­ها نگاه کرد. یکی­ از آنها به حالتی عصبی با پایش روی سنگ کف ضرب گرفته­بود و نگاه خشمگینش را از زنی که وسط اتاق انتظار قدم رو میرفت برنمی­داشت.

خانم منشی زیرچشمی به مریض­ها نگاه کرد. یکی­ از آنها به حالتی عصبی با پایش روی سنگ کف ضرب گرفته­بود و نگاه خشمگینش را از زنی که وسط اتاق انتظار قدم رو میرفت برنمی­داشت. قبلا هم از این صحنه­ها دیده بود و می­دانست که ممکن است پایان ناخوشایندی داشته باشد.

 مثلا کاملا محتمل است که صبر مریض منتظر تمام شود و بی مقدمه بنا کند به داد و بیداد یا حتی مثل فنری به طرف زن بجهد و هلش بدهد یا یقه­اش را بگیرد. خانم منشی به خودش که آمد دید خودش هم دارد پایش را تندتند تکان می­دهد. در آن مطب آدم‌ها معمولا یا کلافه بودند یا آرام و بی­حس و گاهی هم به طرز عجیبی خوشحال. اما معمولا در خودشان غرق بودند و حواسشان به نوبت و شماره نبود.

 البته همیشه خطر یک همراه که مثل عقاب همه چیز را بپاید وجود داشت. به هر حال تصمیم گرفت مرد کلافه را بی نوبت بفرستد داخل. اما بعد فکر کرد که زن قدم زننده است که ممکن است ضامن این نارنجک‌های نشسته بر صندلی را بکشد. پس او هرچه زودتر شرش را بکند بهتر است.

 زن لحظه­ای از قدم زدن دست کشید و مقابل خانم منشی ایستاد. اما حواسش به او نبود و خانم منشی برای اولین بار متوجه دست متورم زن شد. زن احتمالا از شدت درد با دست سالمش آن را نگه داشته بود. انگشتانش مثل دستکش لاستیکی پر از هوا، سیخ مانده بود و روی مچش ساعتی، بازوی متورم را از پنجه ی متورم جدا می‌کرد. پوست دست بنفش شده بود. صحنه­ی رقت‌انگیزی بود.

 خانم منشی با خود  فکر کرد که به او مربوط نمی­شود ولی آنجا که اورژانس نیست. مطب روانپزشک است. و خب اگر کسی با دست ورم کرده به جای اورژانس نزد روانپزشک می­آید و تازه در آن وضعیت، ساعتش را هم باز نمی­کند طوری که پوست کبود دستش نزدیک است از هم بدرد و ساعت را هم بدراند حتما جای درستی آمده است.

منشی دهان باز مانده­اش را بست و مسیر نگاه خیره­اش را از دست زن تغییر داد. و تا در اتاق دکتر باز شد با اشاره­ای که سعی می­کرد تا حد ممکن نامحسوس باشد او را داخل اتاق فرستاد. خوشبختانه زن اشاره را به موقع گرفت و به طرف اتاق پزشک چرخید.

منشی، زن را که دست متورمش را مانند نوزادی بغل کرده­ بود تماشا کرد که با قدم‌های محتاط و آرام وارد اتاق شد و در را پشت سرش بست. دکتر با نگاه پرسشگری نگاهش کرد و اشاره کرد بنشیند. زن نخست من من کرد انگار که نمی‌دانست از کجا شروع کند.

گفت من دیوانه نیستم دکتر. ابروهای دکتر هشتی بالا رفت، لب باز کرد که بگوید تصورش اشتباه است که هرکه به روانپزشک مراجعه می­کند دیوانه است اما در نهایت به لبخندی بسنده کرد و در عوض به دست او نگاه کرد. زن ادامه داد:«خب چند شب پیش در خواب با مردی دعوایم شد. مردک دستم را بدجور پیچاند.» دکتر برای اینکه مطمئن شود اشتباه نشنیده تکرار کرد:«در خواب دستتان را پیچاند و در بیداری دستتان ورم کرد؟» زن که به وضوح معذب شده بود دوباره تاکید کرد که دیوانه نیست و همیشه سعی کرده آدم عاقلی باشد. دکتر گفت:«از خوابتان بگویید. سر چی دعوایتان شد؟» 

– سر ساعتم.

– پس دزد بود؟

– نه. یعنی ساعتم را بهش فروخته ­بودم ولی پشیمان شده­ بودم.

– جالب است. همین ساعتتان؟

و به ساعت مچی زن که بر اثر تورم در گوشتش فرو رفته بود اشاره کرد. زن به ساعت روی مچش که هنوز مانند نوزاد خفته­ای در آغوش گرفته بود نگاه کرد و به تایید سر تکان داد. ادامه داد:

– خب من هلش دادم و او هم دستم را پیچاند. هیچ نمی‌دانم چرا ساعتم را فروخته ­بودم. یعنی یادم نمی­آید. می‌دانید که. در خواب جزییات زیاد معلوم نمی‌شود یا یاد آدم نمی­ماند.

دکتر که انگار حواسش پرت شده بود گفت: «چرا بازش نمی‌کنید؟»

– باز نمی‌شود دکتر. مشکل همینجاست. مچم را که فشار داد ساعت قفل شد.

و با شرمندگی با لحن توجیه کننده‌ای گفت: «یعنی ظاهرا قفل شده. چون صبح دستم درد می‌کرد و هرچه کردم باز نشد.»

دکتر گیج شده بود. پرسید که آیا مرد در خواب را می‌شناخته و زن گفت که نمی‌شناخته است. دکتر که ظاهرا نمی­توانست درباره­ی سلامت عقلی زن تصمیم بگیرد با لحنی دوستانه و شمرده گفت:

«خب. حالا به نظر من بهترین کار این است که اینجا با کمک هم ساعت را باز کنیم.» و به بدنش در جهت او حرکتی داد.

زن بدنش را عقب کشید. وحشتزده گفت: «نه. دستش نزنید. فایده ندارد. باز نمی­شود.» و از همان دور بی آنکه صورتش تغییر کند بند ساعت را به سختی کمی بالا کشید. دکتر دید که پوست دستش به بند ساعت چسبیده و از گوشت جدا شده است. سکوتی برقرار شد. دکتر سردرگم شده­ بود. عاقبت پرسید: «می‌خواهید من چه کنم؟»

زن گفت:«من را از شر این خلاص کنید.»

و به دستش اشاره کرد. قیافه­ی دکتر ناگهان جدی شد. تا آن لحظه به نظر می‌رسید حرف‌های زن را چندان جدی نگرفته و در مجموع دارد وقت می­کشد. دستش را دراز کرد. گفت:« دستتان را ببینم.» زن که با دستش در آغوش از جا بلند شد و دستش را روی میز بین­شان گذاشت. و به عقب برگشت و روی صندلی نشست. دست متورم روی میز بر جای ماند.

 

به اشتراک گذاری بر روی facebook
به اشتراک گذاری بر روی twitter
به اشتراک گذاری بر روی whatsapp
به اشتراک گذاری بر روی telegram
به اشتراک گذاری بر روی email
به اشتراک گذاری بر روی print

پادکست مجله نبشت را اینجا بشنوید:

مطالب مرتبط: