سرش را بلند کرد، پشت شیشه، مردی نشسته بود. با چهره‌ای سوخته، چشمانی فرورفته، و دست‌هایی ترک‌خورده روی همان سکو، اما این‌بار، مرد لبخند نمی‌زد و فقط نگاه می‌کرد و کارمند، بی‌اختیار، نفس کشید…

می‌گفتند روز قیامت شما را از تارهای مویتان آویزان می‌کنند، در حالی‌که توی کاسه‌ی سرتان سرب مذاب می‌جوشد و در حلق‌تان قیر داغ می‌ریزند. و من فکر می‌کردم تار مو پاره می‌شود، تحمل وزن مرا نخواهد داشت!

درد شدیدی بر لب‌هایش افتاده بود، اما مجسمه بی‌اعتنا به آن ادامه داد. اگر موفق می‌شد، دختر در کنار او خوشحال‌تر بود و مجسمه مطمئن می‌شد دیگر همیشه کنارش می‌ماند…

هرچه تقلا کردم برگردم ببینم دست‌ها مالِ چه کسی است یا خودم را رها کنم، نتوانستم. فقط دست و پا می‌زدم، بین هزار سوال و پرسش بی‌جواب. و با خودم حتی گفتم: اکسیژن بهتر از آن چیزی است که فکرش را می‌کردم…

کثیفی‌های آنجا بماند برای صاحبانش؛ کثیفی که سهراب خوب می‌دانست با هیچ جارو و دستمالی پاک نمی‌شد. این ساختمان، خود یک زخم ناسور بود، دهانی باز که انتظار بلعیدن داشت…

بعد از این دیگر هیچ چیز را درست به خاطر ندارم به جز تنها جمله‌ای که در آخرین لحظات، بارها و بارها در ذهنم تکرار می‌شد: دلم برای خانه‌مان تنگ شده است…