آیا احیای ظاهرا ناگهانی روابط دیپلماتیک ایران و عربستان می‌تواند پیام‌آور عصر تازه‌ای از دیپلماسی و تنش‌پرهیزی در خاورمیانه باشد؟ یا این‌که توهمی بیش نیست؟

تحریم هدفمندِ شورای عالی انقلاب فرهنگی حتی اگر بی‌نقص اجرا شود، سرکوب جنسیتی را خاتمه نمی‌دهد. ولی همان‌طور که برخی دولت‌ها درک کرده‌اند، ارزش نمادین آن مهم است، و فواید محدود این کار، ارزش تلاشش را دارد…

اگر می‌توان دارایی‌های دشمنانِ فاسد را، هنگام سرنگونی یا بروز جنگ مسدود کرد، چرا پیش‌دستانه این کار را نکرد؟ همان‌طور که دولت آمریکا در مورد مافیای روسیه و دوستان پوتین نشان داد، اختیار قانونی برای مسدودسازی عوایدِ فساد را دارد…

پهلویست‌ها می‌خواهند از جنبش دموکراسی‌خواهی ایران همچون سکوی بازگشت به قدرت استفاده کنند؛ آن هم با تاکیدِ کاذب بر یکپارچگی و تهدیدِ تجزیه‌طلبی که اثری مخرّب بر جنبش دموکراسی ایران خواهد داشت…

مترقیان غربی از انتقاد از استبداد اسلامی اکراه دارند. چه‌طور بدون انتقاد از اسلام می‌توان رژیم‌های افغانستان و ایران را محکوم کرد؟ غیرممکن است بدون آن‌که اسلام را زیر سوال ببری، علیه زن‌ستیزیِ طالبان یا حجاب اجباری در ایران حرف بزنی…

اعتراض شیوه‌ای حیاتی از مشارکت سیاسی است. اما جامعه باید در هنرِ اعتراض کردن مهارت پیدا کند. باید از موفقیت‌ها و شکست‌های جنبش‌های گذشته آموخت؛ از تاکتیک‌ها و متدهای آن‌ها، و از عزم آن‌ها برای فراگیر بودن…

شورای آتلانتیک نقش فعالی در کابینهٔ اوباما بازی کرد. به‌خصوص در شکل‌گیری توافق هسته‌ای ایران و آمریکا در سال ۲۰۱۵. اما حالا این اندیشکده در حال تجدیدنظر در سیاست خود در قبال ایران است…

اعتراضات جاری بی‌رهبر هم نیست. معترضان، از بعضی شخصیت‌ها و گروه‌ها الهام می‌گیرند. این‌ها در بطنِ انقلابی هستند که به عقب برنخواهد گشت. هرچند رژیم آنچنان از سوی آن‌ها احساس تهدید می‌کند که بسیاری را زندانی کرده…

ناتوانی آمریکا در واکنش به اعتراضات ایران تازگی ندارد. ابراز نگرانی مقامات آمریکایی و اروپایی هم مانع سرکوب خشن ایرانیان از سوی نیروهای امنیتی نشده است. اما خوشبختانه خود ایرانی‌ها راه‌حل‌هایی پیدا کرده‌اند…