ادبیات، فلسفه، سیاست

برچسپ‌ها: سینما

crimes of the future_
تکاملی که طی بدویت آدمی به کندی و دور از چشم و بسته به نیاز پیش می‌رفته، در جهان فیلم که با انسان شعورمندِ پردازش‌گر مواجه هستیم، در پیش چشمِ حافظه‌دار و ذهن تثبیت‌گر انسان مدرن رخ می‌دهد…
مجموعه‌فیلم‌های «ثور» مضمون کمیک دارد و برای سرگرمی و خنده است؛ ولی پیامی دربارهٔ معنای مردبودن در آن نهفته است. پیامی که طی دههٔ گذشته چرخش کرده و دچار فراز و فرودهایی شده است…
نمی‌توان هر فیلم قدیمی‌ای را به امید فروش نجومی دوباره بازتولید کرد. این تاکتیکِ قدیمی فقط وقتی جواب می‌دهد که استودیوی سینمایی و تیم فیلم‌ساز بتوانند واقعا دنباله‌ای را خلق کنند که خودش قدرت بقا داشته باشد…
صرف‌نظر از تفاوت‌های اجتماعی سطحی بین اروپا و آمریکا و شرق، «قهرمان» با دست گذاشتن روی ساختارهای حاکم بر تعاملات انسانی، این واقعیتِ ترسناک را نمایش می‌دهد که چه‌طور، به قول معروف، پول همه چیز را عوض می‌کند…
«وقت مردن نیست» شاید بین یک شخصیت کهن و جاودانه و نسخهٔ مدرنی از او تعادلی ماهرانه ایجاد می‌کند، ولی بزرگ‌ترین ایرادش این است که هر کاری دنیل کریگ این‌جا انجام داده، در فیلم‌های قبلی‌اش بهترش را انجام داده…
آیا کشف حیاتِ فرازمینی، منتج به صلح روی زمین می‌شود، و همین که بفهمیم بخشی از یک جامعهٔ بزرگِ کیهانی هستیم، به جامعه‌ای جهانی تبدیل می‌شویم؟ این‌گونه پرسش‌ها همواره در ادبیات تخیلی مطرح می‌شود…
فینچر در فیلم‌هایی چون «هفت»، «زودیاک» و «باشگاه مشت‌زنی»، جنبه‌های تاریک وجود انسان را کاوش می‌کند، اما چشم‌انداز ویژهٔ او به این فیلم‌ها محدود نمی‌شود. جدیدترین فیلم او به اسمِ «منک»، به تازگی منتشر شده است…
امسال صدمین سالگرد تولد ری هریهاوزن است. او جزو معدود کسانی بود که جانداران خیالی یا منقرض‌شده را بر پردهٔ سینما زنده کردند؛ او علم و هنر را به هم پیوند داد و الهام‌بخشِ بسیاری از دانشمندان و نسل بعدی فیلم‌سازان شد.