ادبیات، فلسفه، سیاست

برچسپ‌ها: خیزش ۱۴۰۱ ایران

1
مترقیان غربی از انتقاد از استبداد اسلامی اکراه دارند. چه‌طور بدون انتقاد از اسلام می‌توان رژیم‌های افغانستان و ایران را محکوم کرد؟ غیرممکن است بدون آن‌که اسلام را زیر سوال ببری، علیه زن‌ستیزیِ طالبان یا حجاب اجباری در ایران حرف بزنی…
همبستگی شخصیت‌های اپوزیسیون، اساسا محصول همان نوع اتحادی است که در داخل کشور شاهد هستیم. این‌جا فصل مشترکْ مطالبهٔ تغییر رژیم در ایران به شیوهٔ مسالمت‌آمیز و تاسیس آینده‌ای دموکراتیک برای موزاییک رنگارنگ ملت ایران است…
از آغاز جمهوری اسلامی برای چهل‌وسه سال ایرانی‌ها در وحشت زندگی کرده‌اند. وحشتی که در تمام تصمیمات عادی فرد نفوذ می‌کند، و هر جا می‌رود دلشوره دارد. شادی‌هایش را مخفی می‌کند، غم‌هایش را، و خشمش را…
اعتراض شیوه‌ای حیاتی از مشارکت سیاسی است. اما جامعه باید در هنرِ اعتراض کردن مهارت پیدا کند. باید از موفقیت‌ها و شکست‌های جنبش‌های گذشته آموخت؛ از تاکتیک‌ها و متدهای آن‌ها، و از عزم آن‌ها برای فراگیر بودن…
داستانِ طالبان شبیهِ معاملهٔ اتمی ایران است. غرب و آمریکا فریبِ روایتِ «میانه‌روها» را خوردند که در خودِ غرب ساخته و پرداخته شد. داستانِ طالبان را به ما «فروختند»، همان‌گونه که داستان رژیمِ ایران را به ما «فروختند»…
طی چهار دهه تفتیش وحشیانه، به افراد عادی حامی رژیم مجوزی غیررسمی داده شد تا به‌طور خودسر اوضاع را کنترل کنند. هر کسی می‌تواند به بهانهٔ امر به معروف و اِعمالِ حجاب، به زنان تعرض کند؛ چون رژیم این را می‌خواهد…