مردی آمریکایی در ادینبورگ قصری را برانداز میکرد، اگر بشود اسم آن را قصر گذاشت، و نه خانهای سازمانی! جمعیتی از اهالی شهر و جهانگردان را دید که مقابل نردهها در طرف دیگر خیابان پرنسس جمع شده بودند. از خیابان عبور کرد و به پارک رفت. خبر خاصی نبود.
قرار بود خندهها و لذتهایش را پنهان کند. قرار بود اگر دلش غش رفت، به رویش نیاورد. اگر دلش همآغوشی خواست، دم نزند. قرار بود وانمود کند که بودن و نبودن آدمها عین خیالش هم نیست. از بچگی توی گوشش خوانده بودند که اینطوری، خواستنیتر است.
آنروز عصر وقتی فرناندو روجاس به خانه رسید غریبهٔ رنگ پریدهای را دید که بیحرکت مقابل ساختمان ایستاده است. موهای بلوند، چشمهای آبی و مدل لباس پوشیدنش به مکزیکیها نمیخورد. احتمالاً توریست بود، امّا دم در خانهٔ او چه میکرد؟ فرناندو کمی مکث کرد. در ذهن دنبال کلمات انگلیسی گشت تا بتواند با غریبه حرف بزند.
برای ما بچههای کوچه نخستین دریچه وارد شدن به جهان همسایههای تازه همواره بچههای کوچک خانواده بود که با او بازی میکردیم، دوست میشدیم، وارد خانه میشدیم و کم کم با یکی یکی بیشتر آشنا میشدیم و این گونه رفته رفته همه میدانستند که کی به این کوچه آمده. اما برای نخستین بار بود که هیچ راهی برای باز شدن این دریچه نیافتیم.
نفهمید چگونه پیراهن خود و آن زنی که رو به رویش ایستاده بود را بیرون کرد. دستها و پاهایش به شدت میلرزیدند، گپهای که دیگر زندانیها میگفت او را در خود گرفته بود. همه یک باره هجوم آورده بودند، آن چه که از لذت گفته میشد و آن چه که قرار بود همه سالهای درون آن سلول و انتظار را بزداید. منتظر یک معجزه بود. معجزهای که آن سالها را از وجودش بیرون کند.
روز بعد همه میدانستند که یک فرشته واقعی در خانه پلایو زندانیست. برخلاف دستور زن خردمند همسایه که باور داشت همه فرشتهها بازماندگان فراری یک توطئه آسمانی بودند، هیچ کس دل و جرات آن را نداشت که با چماقی به سر فرشته بکوبد و بکشدش. پلایو تمام بعد از ظهر با باتوم نگهبانیاش از آشپزخانه مراقب فرشته بود و شب، قبل از آنکه بخوابد، او را از میان گل و لای بیرون کشید و داخل مرغدانی سیمی همراه ماکیانها قفلش کرد.
هردو باهم عادت کرده بودند چون هردو همانند هم بودند، از شهری دیگری به این شهر آمده بودند و پس از آن دو رویداد غیر از خودشان کسی دیگر را نداشتند. پس از آن که یکی یکی از خانوادههای شان کم شده بود میفهمیدند که دیگر تنها کسانی که دارند خودشان هستند. مرد وقتی از کار برمیگشت. زن پنهانی لحظات زیادی به او دید میزد. یک حسی داشت که هیچگاه نمیتوانست آن را بروز بدهد. یک چیزی در درونش او را وادار به نگاه کردن میساخت چیزی که هیچگاهی نتوانسته بود به خودش هم بفهماند یا به شوهرش بگوید.
قومندان گفت که همه را میندازیم بعد مرمی باران می کنیم، بعد هم دو سه دانه نارنجک میندازیم. اما تاجی از بین همه بیرون شد و یک رقمک با لرزه و بلند گفت که حیف این مرمی ها نکرده که بالای این مردگاو ها مصرف کنیم. بعد یکی یکی کنار چاه کشاند و با برچه زد…زد…زد و درون چاه انداخت. همو چهل نفری را که خودش گفته.
دستمو کردم توی جیبم. دستمالمو درآوردم و کشیدم رو دهنم. دستمال خیس شد. بابام بهم گفته این کارو بکن. بابا! دلم برات تنگ شده. کجا رفتی؟ چرا منو نبردی؟ دیروز تو دست یه بچه ای پشمک دیدم. پشمکِ سفید. من هم از اونا میخوام. میخوام برم خدا رو پیدا کنم. بهش بگم چرا بابامو بردی پیش خودت. مگه خودت بابا نداری! من بابامو میخوام. از موقعی که بابامو بردی پیش خودت بچهها بهم میگن ممد گربه. قبلا میگفتن ممد دیوونه.
تنها دخترم آدم عجیبی است. میترسم. میترسم یک روز صبح از خواب بیدار نشود و وقتی بالای سرش میروم ببینم خون از مچ دستش جاری شده و رنگش سفید سفید شده است. یا ببینم دهانش بازمانده و سیاهی چشمهایش بالا رفته و پاکتهای قرص دور تا دورش ریخته است. یا یک اتفاق عجیب. به عجیبی خودش. مثلا بروم و ببینم نیست. انگار هیچ وقت نبوده است.
همینها را میگویم، این ترکها، نه اینکه ازشان بترسم ها، نه، اصلا. فقط نگرانم.آن هم نگران خودم که نه، نگرانِ گلیام وگرنه من که از درد ِخوردنِ آجر، توی سرم واینها نمیترسم، این دردها که درد نیست، وقتی آقام افتاد به جانِ گلی، دردم آمد. گلی را میزد ها، ولی من دردم میآمد.
در آن بعد از ظهر خوش آب و هوای بهاری لم داده بودم کتاب میخواندم که طوطی آمد و روبروی من نشست روی دستهی مبل. آنقدر سبک بال زد و راحت از جلوی چشمم عبور کرد که تنها فرصت کردم خودم را به خاطر نصب نکردن توری پنجرهها سرزنش کنم. نمیدانم از کجا فرار کرده بود، اما مشخص بود دستآموز است. چون وقتی از جا بلند شدم، با لحن طوطیوارش گفت: