ژانر ادبیات شفاهی و قصه‌های عامیانه ایران، افغانستان و تاجیکستان، فانتزی و رئالیسم جادویی‌ست. شاید هیچ مادربزرگی را نتوان یافت که قصه‌هایش در مورد چیزی جز جن و پری و دیو جادو باشد. اما چرا به نظر می‌رسد بر ادبیات معاصر فارسی رئالیسمی خشک و انعطاف‌ناپذیر حاکم است؟

وقتی آدمهای قصه‌ها جان می‌گیرند

«مریم سعید پور» عکاس جوان ساکن تهران، در یک نمایشگاه انفرادی که از تاریخ پنجم تا یازدهم اردیبهشت برگزار شد نویسندگان و شخصیت‌های داستانهای ایرانی را «از میان حروف سیاه» کتابهایشان بیرون کشید. این عکاس متولد ۱۳۶۳ در تهران ، دانش‌آموختهٔ کارشناسی «عکاسی خبری» از دانشکدهٔ خبر است

پاموک همه چیز را در موزه جمع آوری کرده؛ اشیا، مناظر و عکس‌هایی که در رمان تشریح می‌شوند، در موزه به نمایش گذاشته شده‌اند. او به دنبال خانه‌ای گشته که به فضای خلق شده در داستان شبیه باشد و بالاخره آن را در محله چوکور جومای استانبول یافته است. یک خانه دو طبقه مربوط به اواخر قرن نوزدهم. محله ای که در دوران عثمانی قلب تپنده‌ی اقتصاد عثمانی بوده است. محلی برای تجارت ثروتمندان خاورمیانه، شمال آفریقا و ترکیه