ادبیات، فلسفه، سیاست

برچسپ‌ها: هوش مصنوعی

برتری دولت‌هایی مثل چین در هوش مصنوعی، مزیتی قاطع نسبت به دموکراسی‌هاست. اما اگر کشورهای دموکراتیک بخواهند هوش مصنوعی خود را به حد چین برسانند، باید طوری عمل کنند که حقوق اساسی و آزادی‌های مدنی را قربانی نکند…
هوش مصنوعی انواع مختلفی دارد و به‌طُرق مختلفی قابل‌استفاده است؛ بحث ما دربارۀ «خوب» یا «بد» بودنِ استفاده از اِی‌آی نیست. در مواردی، کار با اِی‌آی ممکن است تشویق‌مان کند که رویکردهای‌مان را اصلاح کنیم. اما در موارد دیگر، می‌تواند رویکرد ما را درقبال مسائلِ مهمْ تضعیف کرده یا تخفیف دهد.
مسابقهٔ توسعه هوش مصنوعی (AI) شتاب گرفته و در حالی که ایالات متحده و چین پیشتازان این عرصه هستند، کشورهای دیگر، به ویژه کشورهای در حال توسعه، کاملا عقب مانده‌اند. اگر نتوانند خودشان را برسانند، چشم انداز اقتصادی و سیاسی آشفته‌ای خواهند داشت.
اتحاد قدرتمند و پرمنفعت میان هوش مصنوعی و جامعه‌ٔ اطلاعات‌محور، شبکه‌های اجتماعی را به معماران تعاملات ما تبدیل کرده و این وضعیت، باعث بروز نگرانی‌هایی جدی در خصوص از کنترل خارج شدن انقلاب الگوریتمی مطرح شده است. انقلابی که ظاهرا برای بسیاری نه قابل درک است و نه قابل پیش‌بینی. آیا دولت‌ها و سازمان‌های جهانی برای مهار این وضعیت آماده‌اند؟