کثیفی‌های آنجا بماند برای صاحبانش؛ کثیفی که سهراب خوب می‌دانست با هیچ جارو و دستمالی پاک نمی‌شد. این ساختمان، خود یک زخم ناسور بود، دهانی باز که انتظار بلعیدن داشت…