درِ مترو باز و بسته میشود و مثل همیشه، ایستگاه تایمز اسکویر، شلوغ است. دختر در میان آدمهای رنگ به رنگ، گم میشود. گردنم را کج میکنم تا از بین چشمهای آسیایی، پوستهای تیرهی آفریقایی و دستهای سفید و کک و مکی اروپایی، نگاهی دوباره به دختر بیاندازم. دختر، موهای پرپشتِ وحشیاش را دستی میکشد تا مرتبشان کند.
اسکار رو به روی ویترین ایستاده است. آنقدر به ویترین نزدیک است که هوای خارج شده از دهانش ابری از بخار روی شیشه تشکیل میدهد. وقتی نفس میکشد بخار محو میشود. نمیتواند نگاهش را از روی دوربین عکاسی، مدلِ فویگتلِندا بِسا که تصادفی دیده است، بردارد.
دختر جوان فقط به پیش میدوید. گاهی با سر میان چالهای شنی میافتاد و گاه با پا و سر و سینه، درون بوتههای بزرگ خار میرفت. اما اینها برایش اهمیتی نداشت. فقط میخواست آنقدر برود، تا که به پناهگاهی امن دست پیدا کند. چند صد متر عقبتر از او روشنایی متحرک نوری پیدا بود.
حوض بزرگ و لبالب از آب، در میانهی چمن سبز، صفای خاصی به اطراف خود داده بود و کُل باغ و عمارت را زینت میبخشید. تلالو و بازتاب نور در سطح انحنایی و موجدار آب، بلورهای رنگ رنگی شکل میداد. در واقع استخری بود، به بزرگی و رنگ آسمان، که همه چیز را در خود منعکس میداشت.
حساب این سالها از دستم در رفته است. دقیقا نمیدانم میشود هیجده سال یا بیست سال. فقط یادم هست وقتی چمدانهای بیست و سه کیلوییمان را جمع کردیم و نوزده ساعت سوار هواپیما بودیم تا به این قارهی دور برسیم بچهها پانزده ساله و دوازده ساله بودند. هر دوتاشان خیلی سریع راه افتادند. سریعتر از ما زبان یاد گرفتند و راه و چاه زندگی کردن در آمریکا زودی آمد دستشان.
زری فردای روزی که عروس شد مرد. همهاش فکر میکرد اینها همه از حسادت دیگران است که درباره خواستگار قد بلند از فرنگ برگشتهاش بد میگویند و چشم دیدنش را ندارند. خیال میکرد برایش پاپوش دوختهاند و مدام به مهلقا، دوست و همسایه کودکیاش، همان که برایش مثل خواهر بود میگفت: «الهی کور شود هر که چشم دیدن خوشبختی مرا ندارد. به همین صدای اذان دعا میکنم هر که میرود دم گوش آقاجان من میخواند که زری را به احمد نده اجاقش کور شود.»
نور از میان لکههای بزرگ روی پنجره به سمت داخل سرازیر میشود و در گلدان شیشهای و خالی گوشهی اتاق میمیرد. چشمان صدرا به تلویزیون دوخته شده است اما فکرش فرسنگها آن طرفتر جریان دارد. با خود فکر میکند، چگونه میشود رفت اما بود؟ چگونه ضمیرها میتوانند به این سرعت عوض شوند ؟چطور میشود عوض شد طوریکه فقط یک نفر بفهمد؟ چطور میشود احساس نداشت اما به شدت حساس شد؟
مَلّاحان موجوداتِ غریبی هستند، به ظاهر نخراشیده و با بدنهایِ آفتابخورده و چِغِر، پُرنقش از انبوهِ تاریخها و فاحشگانی که بر بَدَنهاشان خالکوبی شدهاند. اما خام نشوید. یگانه رادمردانِ نازکدلی هستند که برای رَهیدنِ از شوریِ اَشکهایِ رقیقشان به اُقیانوسهایِ تَلخِ رُعبآور راه گم میکنند.
پای صبحونه حاجی از خوبیهای بخشش و نیکوکاری برای فرزندش عباسعلی میگفت، عباسعلی هم با همون صورت تپل و قرمزش که رنگ دمپخت تماته بود به پدر نگاه میکرد و لقمههای املت رو میذاشت دهنش، با سر حرفهای پدر را تایید میکرد. بعد از صبحانه حاجی گفت: «حالا میدونی کجا گذاشتتش؟»
اجازه داده بود پسر دو شب قبل را خانهی پدریاش بماند. دیروز وقتی رفته بود دنبالش، از دویدن، لپهایش گُل انداخته بود. عموهایش و بچههایشان هم نفسنفس میزدند. از لای در چشمش خورده بود به رزهای قرمزِ حالا دیگر بلندبالایی که خودش کاشته بود.
چطور باید برایش توضیح میدادم که فرق میکند. خیلی هم فرق میکند. اما چه فرقی میکرد؟ میگفت تعهد، تعهد است. پایبندی، پایبندیست. عشق و دوست داشتن هم که همان است. آنقدر با اطمینان و حساب شده حرف میزد که بی خیال ادامهی بحث میشدم. واقعا چه فرقی میکرد؟
میخواستم آدم مشهوری بشم، از همونا که حتی بعد از اینکه مردن، مردم بازم اسمشون رو میارن. راستش میخواستم یهچیز به این دنیا اضافه کنم. اولینباری که این فکر به کلهم زد ده سالم بود. خواهرم از اون آدمهایی بود که همه اتفاقات مدرسه رو مفصل سر میز تعریف میکرد.
