امروز نگارشِ قانون اساسیِ کشورها، عمدتا در اختیار مقامات دولتی و حقوقدانان است، اما زمانی این کار جزو سبکهای ادبی و خلاقیتهای فرهنگی بود، مثل نوشتنِ شعر، نمایشنامه، مقالات روزنامه، یا حتی رمان.
فرهنگ ما آمیخته به تلافیجوییهای کودکانه است؛ تا حدی چون دچار نابرابریست. ولی ما نمیتوانیم با مجازات دیگران به سمت جامعهای عادلانهتر گام برداریم.
تمام زندگیام سعی کردم مثل مادرم بشوم، اما حالا ناگهان از خودم پرسیدم آیا بهجایش میتوانستم مثلِ پدرم بشوم؟ میتوانستم اینجا زندگی کنم؟ میتوانستم آزاد و مستقل باشم؟ میتوانستم خیلی راحت بگویم نه؟
اگر کسی بگوید من طرفدار ابن سینا هستم، مثل این است که هیچ چیز نگفته. اما اگر کسی بگوید من طرفدار استالین هستم، عدهی زیادی در موافقت و مخالفت با او برانگیخته خواهند شد. چرا؟
چرا تقویتِ لایههای حفاظتی مهم است؟ چون واکسنها فقط دیواری دفاعیْ دور بدن ما نمیسازند. ما با واکسنزدن، دیواری دورِ اعضای آسیبپذیرترِ جامعه میکشیم. و حتی حفرههای کوچک در این دیوار، میتواند منجر به مرگهای ناخواسته شود.
دولت آمریکا درمورد نحوهٔ دفن جسد بنلادن، باید به عوامل متعددی توجه میکرد. مقامات آمریکایی نمیخواستند قبرِ او به زیارتگاهی برای پیروانش بدل شود. اما میخواستند مراسم تشییع اسلامی را هم رعایت کنند…
در حالی که مردان بر سر آیندهٔ افغانستان و کنترل بر آن چانه میکنند، من خانهام و کشورم را از دست دادهام. من ۱۲ سال بهعنوان ژورنالیست تلویزیون کار کردم، و سرانجام بعد از تهدیدات فراوان به جانم، در ماه نومبر کارم را ترک کردم.
بسیاری از مردم دنیا بودیسم را دینی صلحآمیز میدانند. اما تقریبا از همان ابتدای پیدایش آن، پیروانش درگیر خشونت بودهاند، و امروزه هم شاهد خشونتِ بوداییان هستیم. با اینحال، مسالمتجوییِ بودیسم، بیپایه و اساس نیست.
دههها جنگ مسلحانه در افغانستان، هنرهای سنتیِ این کشور را متاثر کرد، طوری که حتی تصویر قهرمانانِ ملی از قالیچههای افغانستان حذف شد، و جای آنها را کلاشینکوف و سلاحهای جنگی گرفت…
جاناتان سوئیفت در «سفرهای گالیور» از انواع مختلف سبکهای طنز بهره میگیرد. او تناقضات را مضحکه میکند و کاستیهای جامعه و قوانین آن را از نگاهِ مسافری خارجی نشان میدهد…
اگر نفهمیم چرا میجنگیم، امید چندانی به اجتناب از مناقشاتِ آینده نیست. بلکه با فهم جنگ، ظرفیت بشری خودمان را، هم برای قساوت و هم برای نیکخواهی، بهتر خواهیم شناخت…
ترکیه از هویت دینی به عنوان نوعی قدرت نرم بهره میبرد، اما خود را به آن محدود نمیکند، و با ایجاد پارادایمی مبهم در منطقهٔ بالکان، تعاریف سنتی ما را از کارکردهای دین و هویت و قدرت تغییر داده است…
