ما [مولفان] بهعنوان دو استاد ژورنالیسم که پیش از ورود به عرصۀ آموزش، سالها در این حرفه کار کردهایم، از نزدیک شاهد این موضوع بودهایم که چهطور خبرنگارها جذبِ اهدافِ مخاطرهآمیز میشوند. این واکنشی قابلتحسین است که ما را بهسوی ژورنالیسمِ درست و جامعۀ بهتر هدایت میکند. اما ژورنالیستدانستنِ آسانژ بحثبرانگیز است: چون احتمالاً حملاتِ بیشتری را متوجهِ آزادی مطبوعات میکند.
ماه ژانویه در مجمع جهانیِ اقتصاد، فهرستِ چیزهایی که خیلی باید نگرانشان باشیم منتشر شد که یکی از مواردِ صدرِ این لیستْ نگرانی از بیکارشدنِ کارگران بهخاطرِ اتوماسیون یا خودکارسازی است. مشاغل آینده نیاز نیاز بیشتری به خلاقیت، هوش عاطفی و مهارت حل مسئله دارند و پژوهشگران میگویند اگر میخواهیم کودکان در جهان آینده شغل خوبی داشته باشند، باید اجازه داد بیشتر بازی کنند.
برای اینکه منشاءِ این افسانه را کشف کنم، مرا نزدِ مورخِ غیررسمیِ روستا فرستادند. او میگوید، 70 سال پیش، روستاییانْ اولین بُتِ سُفالیِ موتیالاما، الهۀ روستا را زیرِ درخت چِریش در حاشیۀ روستا نصب کردند. به باورِ مردم، درست زمانی که کاهنِ روستا داشت الهه را با جواهرات تزئین میکرد و مردم غرقِ دعاکردن بودند، مردِ جوانی که کفش بهپا داشت، از کنارِ بُت رد شد. معلوم نیست که آیا آن جوان به مراسم بیاحترامی کرده بود یا نه، اما مطابق افسانه، پایش لغزید و زمین خورد.
شاخص شکاف جنسیتی اولینبار در سال 2006 منتشر شد که چارچوبی برای اندازهگیریِ نابرابریها در کشورهای مختلف است و برمبنای چهار زیرشاخص محاسبه میشود: مشارکت اقتصادی، تحصیلات آموزشی، سلامت و بقا، و قدرتِ سیاسی. امسال، ایسلند اولین رتبه را به خود اختصاص داده، کشور آفریقایی نامیبیا رتبه دهم، تاجیکستان صدوبیست و سوم و ایران صدوچهل و دوم شده است.
این مقاله درباره جنبههای مختلف قضیه «پته خزانه» به دو بخش تقسیم شده که به نوبت منتشر خواهد شد. در بخش اول درباره «پته خزانه»، سابقه تاریخی آن و نظرات موافقان و مخالفان بحث خواهد شد. در بخش دوم، نقش رسانهها و شبکههای اجتماعی در افغانستانِ امروز در مباحثی است که سابقهٔ تاریخی و اغلب «وجههٔ قومی» دارند و به عنوان یک مطالعه موردی در این زمینه، عملکرد بیبیسی افغانستان (بخش فارسیِ دری و پشتو) در پوشش خبری این جنجال و درسهایی که از آن میتوان آموخت، بررسی خواهد شد.
بیشتر مردم، نهتنها فکر میکنند که شایستهسالاریْ الگوی مناسب برای ادارۀ جهان است، بلکه معتقدند دنیای ما واقعا بر مدارِ شایستهسالاری میگردد. اما شایستهسالاری، نه فقط باوری غلط است، بلکه تحقیقاتِ فزایندۀ علوم روانشناسی و عصبشناسی نشان میدهد که این عقیدهْ افراد را بیشتر خودخواه، خودمنتقد، و حتی بیشتر مستعد رفتارِ تبعیضآمیز میکند.
آندره دوپانت سامر، زبان شناس فرانسوی، در سال ۱۹۴۶ اولین سنگنبشتههای حکاکی شده بر سنگقبرهای گورستانی در فیروزکوه افغانستان را منتشر کرد. این سنگنبشتهها که مربوط به قرون یازدهم تا سیزدهم میشود؛ اما به تازگی گنجینهای از اسناد مربوط به جمعیت یهودی افغانستان در غاری در سمنگان پیدا شده که محققان میگویند بیش از هزار سال قدمت دارند به درک تاریخ و فرهنگ یهودیان در این کشور کمک میکند.
دموکراسی به اشکالِ مختلفی ظاهر شده و بارها بازآفرینی شده است – از دموکراسیِ مستقیمِ یونان باستان گرفته تا ظهور دموکراسی نیابتی در قرن هجدهم. انقلاب دکوکراتیک بعدی – که نسلهای آینده را صاحباختیار کرده، و آینده را مستعمرهزدایی میکند – بهزودی ممکن است در افق سیاسی ما ظاهر شود.
نژادپرستی نه تنها از نظر اخلاقی مذموم است، بلکه با پیشرفت علم، به ویژه علم ژنتیک، ثابت شده که تفاوتهای ظاهری افراد مثل رنگ پوست، رنگ مو یا چشم و یا ویژگیهای چهره و اندام افراد، که به نظر بسیاری ممکن است مهم جلوه کند، از نظر علمی اهمیت چندان ندارد. در واقع، حالا علم به ما ثابت کرده که در واقع تفاوتها میان افراد متعلق به یک «نژاد» به مراتب بیشتر و با اهمیتتر از تفاوتهای آن نژاد با نژاد دیگر است.
امروز، بیست و نهم اسفند مصادف است با سالروز ملی شدن صنعت نفت ایران. علیرضا شکاری در این مطلب نگاهی دارد به تاریخ و پیشینه این موضوع و تحولاتی که ملی شدن نفت در ایران و جهان به دنبال داشت.
بعضى از مورخين، حوادث و رویدادهای تاریخی را، بر حسب حب و بغضی که نسبت به عوامل و اسباب وقوع آنها دارند، بررسی و بازگو مینمایند. این سوءِ تعبیر از تاریخ، به حوزهی خاصی منسوب نبوده، در میان هر ملت و قومی چنین کسانی پیدا میشود. پیش از همه، هرودت که لقب «پدر تاریخ» را کمایی کرده، متهم به جانب داری از ایرانيان، و مخالفت با يونانيان است. همینگونه، ابن اسحاق به عنوان نخستین نویسندهی تاریخ عصر اسلامی، بطور عمدی از درج گزارشی که غیر عرب-به ویژه عجم- روایت میکرد، امتناع میورزید.
چندهمسری سبکی از زندگیست که بهاندازۀ خودِ بشر قدمت دارد و در همۀ قارهها به اشکال مختلفی دوام آورده است – حتی در جاهایی مثل ایالات متحده که بیشتر مردم ادعا میکنند با آن مخالفند. اشتباه نکنید: دستکم در تئوری، بیشتر آمریکاییها مخالف آن هستند. هرچند نگرشِ مردم نسبت به چندهمسری فرق کرده است – اخیرا در یک نظرسنجیِ گالوپ معلوم شده است که نرخِ تاییدِ این پدیده از آغاز قرن جاری بیش از دوبرابر شده است – 84 درصد آمریکاییها هنوز میگویند که چندهمسری از لحاظ اخلاقی غلط است.
