در روسیۀ امروز، کرملین سعی میکند نفوذِ ژئوپولیتیکِ خود را در سرزمینهای خارجی افزایش دهد و قانونگذاران دارند کمپینهایی راهاندازی میکنند تا جنگ افغانستان را بازتعریف کنند و آن را نه بهعنوانِ یک تراژدیِ انسانی و سیاسی، که بخشی از گذشتۀ باشکوه و دلاورانۀ خود جا بزنند.
ظهیر میگوید تصویر او از زندگیِ قبل از نابینایی در ذهنش حک شده است. اما قادر نیست چهرهٔ دوستان جدیدی را که پس از نابینایی پیدا کرده، در ذهن تجسم کند. میگوید: «دوست داشتن با چشمان باز – وقتی عاشق کسی میشوی که او را میبینی – فرق میکند تا عشق با چشم بسته. عشقت را نمیبینی، اما او همچنان تو را سیراب میکند.»
لایقه معرفت زن 22ساله، ماه آگوست گذشته وقتی داشت خاکِ سرخِ بامیان استانِ زادگاهش را شانه میزد، احساس کرد ابزارِ مینروبیاش به شیئی فلزی برخورد کرده است. او با دقت لوازمش را زمین گذاشت و با دست شروع به کندن اطرافِ شیئی کرد که به اندازۀ بشقابِ ناهارخوری بود. برای کسی که آموزش ندیده باشد این اشیاء بیخطر میرسد، اما معرفت بلافاصله خطر را تشخیص داد. این یک مینِ ضدنفر بود که از زمان شوروی باقی مانده بود.
شدت و گستردگیِ آتشسوزیهای استرالیا، صحنههایی آخرالزمانی خلق کرده است که بارها به تصویرِ روی جلد نشریاتِ سراسر دنیا بدل شدهاند. تخمین زده میشود که 10 میلیون هکتار از زمینهای این کشور از اول جولای 2019 دچار آتشسوزی شده باشد و دستکم 28 انسان هم در این مدت کشته شدهاند. همچنین مطابق تخمینها بیش از یک میلیارد حیوان تا الان کشته شدهاند. البته اگر گروههای جانوریِ عمده، مثل حشرات را هم حساب کنیم، تعداد واقعی این تلفات خیلی بیشتر از این خواهد بود.
برخی کشورها ازجمله ایران دستکم از یک دهۀ پیشْ جنگِ سایبریِ مخفی علیه آمریکا را شروع کردهاند، و عمدتا هم نه خودِ دولت آمریکا بلکه شرکتهای زیرساختیِ این کشور را هدف گرفتهاند. این تهدید علیهِ بخشِ خصوصی، در آینده خیلی بدتر هم خواهد شد و شرکتهای تجاری باید برای آن آماده باشند. درواقع، بیشتر زیرساختهای حیاتی آمریکا تحت کنترلِ شرکتهای خصوصی است و کشورهای متخاصم و نیروهای نیابتی آنها هم سرسختانه آنها را هدف گرفتهاند.
جمهوری اسلامی درتولیدات مشترک با کشورهای دیگر به خصوص منطقه، ملزم به اجرای قوانین حجاب اجباری به بازیگران زن، اجرای سانسور و رعایت اصول خودش است در غیر آن امکان تصویب ساخت فیلم برای تهیه کننده و نمایش عمومی آن در ایران وجود ندارد. برخی فیلمهای افغانی که در ایران ساخته شده و یا توسط کارگردان افغان در خود افغانستان و با مشارکت تهیه کننده داخل ایران تولید شده، کارگردان ناچار به رعایت حجاب بازیگر حتا در داخل اتاق و ملزم به رعایت خطوط قرمز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران بوده است.
دونالد ترامپ رئیسجمهور آمریکا در اوجِ مناقشۀ جاریِ آمریکا با ایران، در توئیتِ خود میراثِ فرهنگیِ بینظیر ایران را تهدید به نابودی کرد که این واکنشهای وحشتآلودی را در سراسر دنیا برانگیخت. او نوشت آمریکا 52 مکانِ فرهنگی، ازجمله بناها و میراث تاریخی ایران را شناسایی کرده است که اگر ایران بخواهد بهخاطر کشتهشدن قاسم سلیمانی، فرماندۀ ارشد نظامیِ خود دست به انتقام بزند، آمریکا هم آن اماکن فرهنگی را هدف خواهد گرفت.
آیا شده تابهحال با افرادی کار کنید که آنقدر که فکر میکنند قابل نیستند؟ این مسئله برای بیشترِ ماها امر تازهای نیست، اما آمارها به ما میگویند که این افراد احتمالا بیشتر مرد هستند تا زن. درست است ـــ مردان معمولا بیشتر از زنان دربارۀ تواناییهای خودشان اغفال میشوند. جالب است که همین مردان معمولا شانسِ موفقیتِ بیشتری در حرفۀ خودشان دارند. چون یکی از بهترین راهها برای فریفتنِ دیگران این است که اول خودتان را گول بزنید.
استالینیسم. این عبارت چیزهای زیادی را برای ما تداعی میکند، ولی معمولا «شوخی» را تداعی نمیکند. این واژه امروز مترادف با کنترلِ وحشیانه و مطلقِ حکومتیست که مجالی برای شاد زیستن یا دگراندیشی فراهم نمیکند. با اینحال، براساس دفاترِ خاطرات و یادداشتهای بیشمار و حتی آرشیوهای خودِ حکومت، حتی در زمان حکومت سفاکانۀ استالین و زندگیِ وحشتناک در اردوگاههای کار اجباری (موسوم به گولاگ) مردمِ شورویْ به شوخی و جوکسازی دربارۀ زندگی خود مشغول بودند.
در طول تاریخ، از عصر حجر تا دوران معاصر، اساسیترین قاعدهٔ سیاست یکی بوده است؛ افراد همهٔ جوامع اندک اندک آموختند که در ساختارهای غیرخانوادگی به کمک همدیگر مسلح شوند تا بتوانند هم برای کسب منفعت خود به تاراج دارایی دیگران روی بیاورند و هم از خود دفاع کنند. بههمین دلیل، هر جامعه سلسلهمراتب، تاسیسات اداری و بنگاههای قضایی تشکیل دادند که بهمرور زمان تکامل یافته و تا امروز باقی ماندهاند. علاوه بر این، پسایند جنگ برای ملتهای نوظهور تجربهٔ مهمِ همگانی [برای ملتسازی] بهبار میآورد و شکست در جنگ بیشتر از پیروزی در میان آنها اتحاد به ارمغان میآورد.
من سفیدپوستم. بهعنوان یک شخصیتِ دانشگاهی و مشاور و نویسنده در موضوعِ هویتِ نژادیِ سفیدپوست و روابط نژادی، هرروز با بقیۀ سفیدپوستها دربارۀ معنای نژاد در زندگیمان صحبت میکنم. این دیالوگها انتقادی هستند، چون تقریبا به هر جا نگاه کنیم، نابرابریِ نژادی وجود دارد و نهادهای مختلف هم فوقالعاده تحت کنترل سفیدپوستان هستند. بیشترِ ما خودمان را نژادپرست نمیدانیم، ولی همچنان نژادپرستیمان را بازتولید میکنیم و در تبعیض نژادی زندگی میکنیم.
همۀ ما افرادی را میشناسیم که بهخاطر اعتمادِ بیشازحد، به دردسر افتادهاند: مشتریانی که سرشان کلاه رفته، عُشاقی که به آنها جفا شده، کسانی که دوستانشان ترکشان کردهاند. درواقع بیشترِ ماها، اعتمادِ اشتباه و ضرر آن را تجربه کردهایم. این تجاربِ شخصی باعث میشود فکر کنیم که مردم بیشازحد بههم اعتماد میکنند و غالبا تا مرز سادهلوحی پیش میروند. ولی درواقع، ما به اندازۀ کافی اعتماد نمیکنیم.
