«من افسرده ام.»
این جملهایست که بعد از چهار ماه خانهنشینی و قرنطنیه، در یکی از گروههای تلگرام مینویسم. (گروهی که بیشتر، تشکیل شده از آشنایان است تا دوستان. یعنی زمان و رابطهی میان مان آنقدر صیقل نخورده و عمیق نشده است.)
مفهوم بشریت گویا با سودایِ کَجرَوی از اَمرِ طبیعی آمیخته است. امری که او را به موجودی بسیار پیچیده و مریضاحوال در تمامِ ابعادِ شناختی مبدل کرده و کار به جایی رسانیده است که زُبالهگَردِ پَسماندههای خویش شده است.
اولین باری که محمدرضا شجریان را دیدم، خیلی خوب بهخاطر دارم: عصر یک روز تابستانی در برلین، سال 2011. او در تورِ اروپا بود، همراه گروهی از نوازندگان جوان.
جایزه نوبل ادبیات به لوئیز گلیک تعلق گرفت؛ شاعر نامدار آمریکایی که بهخاطر زیباییِ بیپیرایهٔ مجموعهٔ بزرگ اشعارش نامزد دریافت این جایزه شده بود. گلیک مجموعهاشعار فراوانی سروده است که بسیاری از آنها با مشکلات زندگی خانوادگی و سالخوردگی سروکار دارد.
اولین بار نیست که رولینگ به خاطر برخوردش با مسئلهٔ تراجنسیت در آثار داستانی خود مورد انتقاد قرار میگیرد. از نظر بسیاری از مولفان، تمرکز بر شخصیتهای تراجنسی در آثار رولینگ، از اصالت و همچنین شمولِ اجتماعیِ نوشتههای او کم میکند…
«جهان پارسیزبان» جغرافیایی وسیع بود که زمانی از بالکان تا «خراسان بزرگ» را تحت پوشش خود داشت. آنچه بالکان غربی و خراسان بزرگ، این مناطق دوردست را به هم پیوند میدهد، زبان و فرهنگ پارسی اعصار گذشته است…
تبدیل ایاصوفیه و خورا به مسجد ممکن است ناشی از مشکلات عدیدهٔ اردوغان باشد، از جمله قدرتطلبی ژئوپولیتیک و مبارزهٔ او با میراث سکولار کمال آتاتورک بنیانگذار ترکیه.
از 1000 تا 1850 میلادی خواه شاعری اصفهانی بودید، یا دیپلمات عثمانی اهلِ استانبول، یا مقامی هندی، یا بازرگانی اهل سمرقند، یا حتی امپراطوری بر کرسی سلطنت دهلی، به احتمال زیاد از زبان پارسی بهرهای داشتید.
افغانستان از دیرباز مکان مناسبی برای گروههای بنیادگرا بوده و هنوز هم تعداد کثیری از گروههای تروریستی در افغانستان فعال هستند. برای شناخت و تحلیل این گروه نیاز است تا این متون و این آثار ترجمه شوند.
معرفی کتاب خیابان صحنه است: سوالی که همچنان میتوان آن را دربارهی رابطهی بین هنر و جامعهی ایرانی مطرح کرد، این است که آیا ما به تئاتر در خیابانها نیاز داریم؟ این شکل از تئاتر چه چیزی را میتواند به ما ارزانی دارد که دیگر شکلهای آن نمیتوانند؟
نوشتن اعتیاد است و این اعتیاد تنها دامنگیر نویسنده است و اینجا تفاوت دومی میان قصهگوی نانویسنده و نویسندهی قصهگوی ظاهر میشود: نویسنده نمینویسد تا دیگران بخوانند؛ او مینویسد چون نمیتواند ننویسد.
«رایش سوم رویاها» تاریخچهای نامتعارف از دوران هیتلر است؛ در این کتاب شارلوت براد، خبرنگار یهودی، خوابهای یهودیان در دوران رایش سوم را جمعآوری کردهاند؛ خوابهایی عجیب که به نظر میرسد به شکلی غریب با وقایع همان زمان و یا فاجعههای که بعدها به وقوع پیوست ارتباط دارد.
