هنر فانوسسازی چینی سنتی قدیمی است که تا امروز زنده است. در آستانه سال نو چینی هر نوع فانوسی را میتوان در گوشه و کنار چین مشاهده کرد، اما پیچیدهترین و پرزحمتترین آنها فانوس اژدهای چینی است.
منیژه محامدی را اهالی تئاتر ایران به خوبی میشناسند. مولف، مترجم و کارگردان، اما آنچه پیش و بیش از هر عنوان دیگری برازنده اوست، معلمی است. او بیش از طول عمر بسیاری از چهرههای شناختهشده تئاتر امروز، در دانشگاههای مختلف کشور سابقه تدریس دارد و چندین نسل از بازیگران، طراحان، کارگردانان، مدیران و حتی مدرسان تئاتر امروز، حضور در کلاسهای درس او را تجربه کردهاند.
محمدحسین مهدویان در سینمای ایران بیشباهت به استیون اسپیلبرگ در سینمای هالیوود نیست؛ هر دو کارگردانانی متبحرند که از نظر درک و شناخت سینمایی در سطح بالایی قرار دارند و در کارگردانی فوقالعاده ظاهر میشوند. اما هیچ کدام کارگردانِ مولف نیستند؛ بلکه صرفا مجری چیزی هستند که از آنها خواسته میشود.
انسان با توسل به افسانهسرایی جهان پیرامون خود را وجهی منطقی میداده. اما آیا اکنون دوران انسان اساطیری سرآمده؟ آیا انسان بدون قصههایی که در جان تخیل جمعی پدید آمده، میتواند زنده بماند و مهمتر از آن، آیا مادر زمین بدون قصههای انسانها محکوم به نابودی نیست؟
این مقاله بخش دوم معرفی و نقد فیلمهای سیو هفتمین جشنوارهء فیلم فجر به قلم امیررضا نوریپرتو، منتقد سینما و مدرس مطالعات سینمایی در دانشگاه
هر سال که در آستانۀ درِ خانۀ بزرگترین فستیوالِ سینماییِ سال میایستیم، این امیدواری را به خود میدهیم که در این وضعیتِ رقّتانگیزِ فرهنگی و هنری و سینمایی، شاید امسال با فیلمهایی بهتر روبهرو شویم که در کنارِ یکدیگر بتوانند خاطرۀ اندکدورههای درخشان و ماندگارِ تاریخِ سینمای ایران را زنده کنند. اما گویا امسال هم به جای بهار با خزانِ سینما روبهروییم.
هشت سال پیش، در صبحی زود در ماه اکتبر، جف که تمام شب قبل را در تنهایی و سکوت بیدار مانده بود، تصمیم گرفت آگهیهایی با پیامی ساده در محلههای مختلف نیویورک نصب کند. هنوز به خانه نرسیده بود که تلفن همراهش به صدا درآمد.
این روزها «ازدواج آقای میسیسیپی» به میزانسن «احسان فلاحتپیشه» در سالن اصلی در حال اجراست و صرف انتخاب این نمایشنامه در دورانی که به جرات؛ اوج محافظهکاری همهجانبه در اجراهای حرفهای تئاتر است، عمل جسورانهای است.
بعضی از فیلمها کار هنری محسوب میشوند و بعضی دیگر نه. تعداد بسیار کمی از افراد منکر این میشوند که سگ آندِلُسی هنر است، درحالیکه بسیاری از بهکار بردن این عنوانِ افتخارآمیز برای بلاکباسترهای متوسطِ هالیوود، ملودرامهای تلوزیونی، یا پورنوهای سخیف اکراه دارند. اما این مرز کجاست؟ چه زمان فیلم هنر است؟
نقاشی ۱۸۶ مترمربعی مهدی قدیانلو، هنرمند ایرانی زینت بخش سالن اجلاس امسال مجمع اقتصادی جهان در داوسِ سوئیس است. قدیانلو که یکی از مشهورترین دیوارنگارهای جهان است، از سوی این مجمع انتخاب شد تا اثر هنری بزرگ خود را با عنوان «یافتن امید» در نشست سالانه داوس به نمایش بگذارد
بارها شنیدهایم که ادبیات هر دورهای خواسته و ناخواسته «بیماری قرن» خود را بازتاب میدهد. اگر به چنین اعتقادی پایبند باشیم ــ که باور اشتباهی هم به نظر نمیرسد ــ شاتوبریان (۱۷۶۸ – ۱۸۴۸) از جمله نویسندههای مکتب «رمانتیسیزم» است که آثارش انباشته از «بیماری قرن»اند. حتی در مورد او میتوان باز هم زیادهروی کرد و باور داشت که آثار شاتوبریان یکتنه سراسرِ سرگشتگی، زیادهروی در شرح عواطف، تبختر و طغیان «رمانتیسیزم» را در خود جاي میدهد.
تقریباً از آغاز 1874 رمانی در مجله «کرنهیل» در لندن به چاپ میرسد با عنوان «دور از اجتماع خشمگین». نویسنده این رمان هنوز آنقدر اعتماد به نفس ندارد که از نام حقیقی خود استفاده کند اما بعد از سه شماره، در حالی که رمان هنوز در صفحات آغازین خود است توجه خوانندگان باعث میشود «توماس هاردی» نامهای مستعار خود را کنار بگذارد (و همینطور شغل معماری را نیز) و نویسندگی را به طور حرفهای ادامه دهد.
