دههها جنگ مسلحانه در افغانستان، هنرهای سنتیِ این کشور را متاثر کرد، طوری که حتی تصویر قهرمانانِ ملی از قالیچههای افغانستان حذف شد، و جای آنها را کلاشینکوف و سلاحهای جنگی گرفت…
زیباییِ آموزش این است که میتواند درد و رنج را التیام دهد؛ و آزادی بیان وقتی ارزش دارد که همه از آن برخوردار باشند. این درمورد تاریخ هم صادق است: اگر نسبت به رنج دیگران حساسیتی وجود نداشته باشد، معنایی ندارد.
اگر نفهمیم چرا میجنگیم، امید چندانی به اجتناب از مناقشاتِ آینده نیست. بلکه با فهم جنگ، ظرفیت بشری خودمان را، هم برای قساوت و هم برای نیکخواهی، بهتر خواهیم شناخت…
اهمیت چوگان را میتوان در اشعار پارسی مشاهده کرد. بسیاری از شعرای پارسی ازجمله سعدی و حافظ و ناصرخسرو و رودکی و فردوسی از چوگان گفتهاند، و خیام از چوگان برای بیان فلسفهاش استفاده میکرد…
فقط ایرانیان نیستند که نوروز را جشن میگیرند. ملل بسیاری در جهان، از اروپا تا خاورمیانه و آسیای دور، سال نو را با شکوه جشن میگیرند. گرچه امسال جشنهای بزرگ و پرهیاهوی نوروز، زیر سایهٔ کروناست…
اخیرا سعی شده است که دنیای باستان و قرون وسطا بهنوعی «جهانیسازی» شود و از نقش اروپا در تاریخِ پیشامدرن کاسته شود. اما مورخانِ این دوره از قبل هم میدانستند که مرکز ثقل اوراسیای غربی، درواقع ایرانِ بزرگ بوده است…
زبانها در حال تکاملند. گاهی زبانهای متفاوت درنتیجهٔ قرابتِ جغرافیاییْ پیوندهای نیرومندی تشکیل میدهند و به نظر میرسد مجاورتِ جغرافیایی به مرور زمان باعث تشکیل گروههای زبانیِ قدرتمندی شود و آیندهٔ زبانهای دنیا را بهطرز چشمگیری تغییر دهد…
وقتی آبرویتان به خطر میافتد، باید راهی برای غلبه بر بدگویانتان پیدا کنید. اما شایعه و عیبجویی مرگبار نیستند، بلکه میتوان آنها را به شهرت و اعتباری بزرگتر و ماندگارتر تبدیل کرد.
ما خیال میکنیم میتوانیم حیاتِ شهری را از محیطزیست تفکیک کنیم، و با سیمان و شیشه و فولاد، فضایی مجزا به اسم «شهر» جعل کنیم. ولی هربار که محیطزیست قدرتش را به رخِ ما میکشد، این دروغ آشکارتر میشود.
بسیاری از زبانهایی که میشناسیم، درواقع لهجههایی از یک زبان واحد هستند. اما معمولا رویدادهای جهانی و تصمیمات سیاسی و اختلافات فرهنگی تعیین میکند که لهجهها را رسما زبانهایی متفاوت فرض کنیم.
امروزه ما عمدتا فارسی را زبان ملی کشور ایران میدانیم. اما ایرانِ امروز صرفا بقایای یک جغرافیای پهناور در اوراسیا است که تقریبا هزار سال، فارسی نقش زبان بینالمللی را در آن بازی میکرد.
نوستالژیْ حسِ محبوبیت، امنیت، و ارتباط با دیگران ایجاد میکند و میتواند الهامبخش و مایهٔ خوشبینی به آینده باشد، چون به ما کمک میکند چیزهای خوبی را دربارهٔ خودمان و دیگران به یاد آوریم.
