یک روز قبل از ملاقات ما در منهتن، زنی هاروکی موراکامی را در پارک مرکزی نیویورک، جایی که او برای ورزش اواخر صبح خود میرفت، متوقف ساخت و پرسید: «ببخشید، آیا شما همان رماننویس معروف جاپانی نیستید؟»
در کودکی من زنان وقتی وارد زیارت میشدند، چادرهای گاچ خود را به شکل دامن یا لُنگ دور کمر خود میبستند تا مردهها شرمنده نشوند. گویا مردهها میتوانستند آنها را عریان ببینند. در سالهای اخیر زنی را آنگونه در زیارت ندیدم. یا شرم مردهها ریخته بود، یا زنان به جهان زندهها پا گذاشته بودند و شرم از مردهها اهمیتاش را از دست داده بود.
اتگار کرت به عنوان یک نویسنده اسرائیلی هرگز گمان نمیکرد که امکان ترجمه کتابش به زبان فارسی وجود داشته باشد. اما دلیل رخ دادن این اتفاق ناممکن نتیجه تلاش یک مترجم و نویسنده افغانستان «عزیز حکیمی» و دوستی بین این دو مرد (نویسنده و مترجم) است.
«خوابیداری هفت زن» به واکاوی قاببه قاب زندگی روزمرهی زنان کابل آرمانی پرداخته است. زنانی مستقل، آگاه، خودساخته، هنرمند، درونگرا و عمیق. صفاتی که در سراسر گیتی، خاصه در کابلی که همه میشناسیم برای زنان، دردسرآفرین و چه بسا مرگآفرین است؛ اما در کابلِ زاییدهی تخیلِ خسرو مانی، امری طبیعی و بدیهیست.
ساختار رویا در «پزشک دهکده» طوریست که هنگام خواندن آن، به سادگی و از همان پاراگرافهای اول بدون آنکه اتفاق خارق العادهای افتاده باشد و صرفا با نگاهی به فرم روایت، متوجه میشویم که با یک رویا سر و کار داریم.
مردم در سراسر جهان بارها رمان «۱۹۸۴» جورج اورول را که همچون کتاب راهنمایی برای دورههای خفقان و سختی است بازخوانی میکنند. رمان «۱۹۸۴» اثر جورج اورول، نویسنده بریتانیایی، حکایت فضایی خفقان آور از توتالیتاریسم است که حتی امروز نیز با خواندنش دچار شوک میشویم.
ولفگانگ آیزر، نظریهپرداز ادبی آلمانی، میگفت، هر کار ادبی، درست در فاصله میان متنی که نویسنده خلق کرده است و «به فهم درآمدن» آن از سوی خواننده، هنگام خواندن اثر مذکور، پا به عرصهء حیات میگذارد. آیزر، در رسالهء خود زیر عنوان «پدیدارشناسیِ فرایند خوانش» در بارهء شکافها و خالیگاههایی موجود در متن مینویسد که باید از سوی خواننده پر شود
هنوز هم هجوم احساسات ضدونقیضی که در اولین شب رسیدن به الخبر به سراغم آمد، فراموش نکردهام: گرما و ترافیک شدید، نگاههای هیز و همراه با قضاوت غریبهها – و آن حس عجیب ورود به یک پناهگاه، هنگامی که پدرم ما را به یک فروشگاه نوار کاست در خیابان ملک خالد برد.
حقیقت در ادبیات داستانی یا فیکشن به چه معناست؟ بنیاد داستان بر حقیقت گذارده نشده و داستان رویدادهایی را که در زندگی واقعی رخ داده بیان نمیکند و شخصیتهای داستان وجود خارجی ندارند. در واقع هدف یک رمان این نیست. رمان از همان اول به شما میگوید که واقعی نیست. پس منظور ما از حقیقت در ادبیات داستانی چیست؟
ما هنوز چیزی به نام «صنعت نشر» در افغانستان نداریم، و نه بازاری به نام نشر. آنچه ما در افغانستان داریم، چاپخانه است. از سوی دیگر، باید این را باید بپذیریم که کتاب کالایی است که در فرایند چاپ تولید میشود و کتابخوان هم یک مشتری که آن کالا را میخرد. تفاوتش با بقیه کالاها و انواع خرید و فروش این است خرید و فروش کتاب ابعادی فراتر از صرفاً تجاری دارد.
مولانا جلال الدین میگفت: «عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن». میتوان به جای آن عشق «طنز» هم گذاشت. در نظر من، هدف طنز همان آموزش «شکل دگر خندیدن» است. به این معنا که شما در طنز چیزهایی را به دیگران نشان میدهید که دیگران احتمالا نتوانستهاند ببینند؛ اما طوری نشان میدهید که دیگران وقتی آن را میبینند خنده شان میگیرد.
سلمان رشدی در چهل سال گذشته شانزده عنوان کتاب منتشر کرده، از جمله «بچههای نیمهشب» که گل سرسبد کتابهای برنده جایزه بوکر است، اما نام او با «آیات شیطانی»، پنجمین رمان او گره خورده؛ کتابی که فتوای قتل او را از سوی آیتالله خمینی، رهبر مذهبی ایران، در سال ۱۹۸۹ به دنبال داشت. مطلبی که میخوانید مصاحبه الیسون بیرد نشریه هاروارد بزنس رویو با سلمان رشدی درباره آثار و کار او به عنوان یک نویسنده است.