هر چه بیشتر کارهای نویسندگان را بخوانیم، بهتر میتوانیم به سوی شناخت از ذهن و خودمان، رشد کنیم. هر یک از نویسندگان بزرگ، بسان جستجوگر ماهری است که گوشههای رمز آلود وجود را آشکار میکنند. بعضی از این مکتشفین قارهها را کشف میکنند، بعضی دیگرشان تمام عمر خود را صرف طرح انداختن یکی دو جزیره کوچک میکنند، و بعضی…
در کتابهای موراکامی چیزهای زیادی هست که آدم ممکن است از آنها خوشش نیاد. رمانهایش پر از بچههاست. استعاراتْ اشباع شدهاند. شخصیتها و رویدادها احتمالا قابلپیشبینی هستند. هرچند موراکامی همیشه طرفدارانِ زیادی داشته، واکنشِ منتقدان مختلط بوده است. مثلا روزنامۀ گاردین یکبار مطلبی نوشت باعنوانِ «ترک عشقِ موراکامی.»
شوانگزانگ راهب بودایی چین، در قرن هفدهم طی سفری افسانهای با گذر از بیابان گُبی و عبور از هیمالیا، به شهرهای مقدس بودایی در هندوستان رسید. سفر زیارتیِ شوانگزانگ ۱۷ سال طول کشید و حدود ده هزار کیلومتر راه بود. نوشتههای او بهروشنی نشان میدهد که تمدنهای آسیایی، هندوستان را مرکز آموزشی جهان میدانستند. خصوصا دانشگاههای بزرگ هند مثل نالاندا و وکرمشیلا، با دهها هزار طلبه، در آن زمان به اندازۀ آکسفورد و کمبریج و کتابخانۀ اسکندریه در زمان ما، مورد احترام بودند. درواقع طبق نوشتههای او، مردم و فرهنگهای مناطق مختلف آسیا، عموما هندوستان را بیش از هر سرزمین دیگری تحسین میکردند.
استنداپ کمدی، که به فارسی معادل رسایی برای آن نداریم، چندسالی است در میان فارسیزبانان نیز رایج شده و نیلاب سرابی، اولین استنداپ کمدین زن از افغانستان به شمار میرود. نیلاب دانشجوی روانشناسی در ایالت کالیفرنیاست و میگوید که قبل از هر چیز یک مادر است. او در یک شرکت تبلیغاتی در آمریکا کار میکند. میگوید زاده کابل است، در پاکستان بزرگ شده و بیش از نیمی از عمر چهل سالهٔ خود را در امریکا زندگی کرده و استنداپ کمدی برای او یک تفریح هدفمند است.
بیست سال پیش وقتی مجمع پیشتازان ادبیات کودکان تاسیس شد، چیزهایی مثل نتفلیکس، اسپاتیفای، آیپد، و یوتیوب اصلا وجود نداشت. ولی امروزه کتابهای کاغذی رقیبان قدَری دارند. با اینحال، مایکل مورپورگو نویسندۀ انگلیسی که دو دهه پیش مجمع پیشتازان ادبیات کودکان را تاسیس کرد، میگوید فناوری اتفاقا برای کتابخوانیِ کودکان خیلی هم مفید واقع شده است
چندهمسری سبکی از زندگیست که بهاندازۀ خودِ بشر قدمت دارد و در همۀ قارهها به اشکال مختلفی دوام آورده است – حتی در جاهایی مثل ایالات متحده که بیشتر مردم ادعا میکنند با آن مخالفند. اشتباه نکنید: دستکم در تئوری، بیشتر آمریکاییها مخالف آن هستند. هرچند نگرشِ مردم نسبت به چندهمسری فرق کرده است – اخیرا در یک نظرسنجیِ گالوپ معلوم شده است که نرخِ تاییدِ این پدیده از آغاز قرن جاری بیش از دوبرابر شده است – ۸۴ درصد آمریکاییها هنوز میگویند که چندهمسری از لحاظ اخلاقی غلط است.
نویسنده شدن برای دختری که در خانهٔ محمدعلی دانشور (پزشک) و قمرالسلطنه حکمت (مدیر هنرستان دخترانه و نقاش) به دنیا آمده باشد، امر بعیدی نیست؛ خاصه که این دختر علاقمند به ادبیات، در میانه راه خواندن و نوشتن و دیدن و آموختن، جلال را ببیند و آل قلم؛ آل احمد بشود.
انتشار کتاب «رفیقی نه مگر کوهستان: نوشتهای از زندان مانوس» و متعاقب آن دریافت جایزه ادبی ویکتوریا بازتاب رسانهای جهانی داشت، اما ورای مقالات مهمی که در مجلات و سایتهای ادبی درباره کتاب منتشر شده، عمده واکنشها به شیوه نگارش کتاب بر روی پیامرسان واتس اپ با تاکید بر این نکته که یک پناهنده آن را نوشته متمرکز بود.
این روزها «ازدواج آقای میسیسیپی» به میزانسن «احسان فلاحتپیشه» در سالن اصلی در حال اجراست و صرف انتخاب این نمایشنامه در دورانی که به جرات؛ اوج محافظهکاری همهجانبه در اجراهای حرفهای تئاتر است، عمل جسورانهای است.
تازهترین شیرینکاری هنری بنکسی این بود که یکی از آثارش بلافاصله پس از فروش به مبلغ بیش از یک میلیون دلار در حراج ساتبی، درون قابش، خود بخود ریز ریز شد (درون قابِ اثر ماشین کاغذریزکن تعبیه شده بود). این اتفاق غیرمترقبه بسیاری از ما را که مدتهاست انحرافات در دنیای هنر را پیگیری میکنیم، مجذوب خود کرد.
اِندی اوکورافور، نویسنده نیجریهای/آمریکایی نوعی داستانهای فانتزی و علمی-تخیلی بر اساس حکایات آفریقایی مینویسد که خواننده هرچه دستش باشد، زمین میگذارد تا آن را بخواند ولی در کودکی او چنین کتابهایی در قفسه کتابفروشیها وجود نداشت. در مطلب، او در مورد نویسندگانی که او را شکل دادهاند، الهام بخشهایش (ترافیک! عروس دریایی!) و همکاریاش با شرکت انیمیشن مارول (Marvel) صحبت میکند.
من فرزندم را در غربت به دنیا آوردم. دور از خانواده و فامیل. خودم و همسرم باید به همه چیز رسیدگی میکردیم. شب قبل از زایمان و پیش از رفتن به بیمارستان اولین چیزی که در ساک بیمارستانم گذاشتم کتاب تازهای بود که بنا داشتم بخوانم. همسرم با چشمهای گرد شده گفت:« کتاب؟» خیلی حق به جانب و جدی گفتم: «آره دیگه، تا فردا قبل از عمل چیکار کنم تو بیمارستان؟»