ادبیات، جامعه، سیاست

Tag: حسین فلاحی

حمید

حمید که عکسش را اگر بگذارد اینستاگرام، یک لایک هم نمی گیرد، عاشق ژینا شده که هرکدام از عکس هایش بیش تر از هزارتا لایک می خورد و دو سه هزار فالوور دارد. حمید وقت و بی وقت به ژینا فکر می کند. شب ها، روزها، وقت هایی که بیدار است، وقت هایی که خوابیده.
خواب می بیند با ماشینی شاسی بلند و لوکس جلو پای ژینا ترمز کرده. ژینا که همیشه ی خدا ژست عکس گرفتن دارد، با لب هایی در حالِ سیب گفتن، سوار می شود.

من اینجا چه غلطی می‌کنم؟

صدای زنگِ در، بلند و کِشدار شنیده می‌شود. مرد و زن که روی تخت دراز کشیده‌اند، از خواب می‌پرند. مرد کورمال کورمال دستش را در هوا تکان می‌دهد که بتواند ساعت رومیزی را بردارد. صدای افتادن و شکستن چیزی به گوش می‌رسد. زن با دهان باز روی تخت نشسته، ملافه‌ای را دور خودش می‌پیچد، خودش را به پنجره می‌رساند. پرده را کمی کنار می‌زند. از آن بالا نمی‌تواند ورودی آپارتمان را ببیند. ماشینی به سرعت از خیابان اصلی می‌پیچد و ناپیدا می‌شود. صدایش فضا را پُر می‌کند. چشم هایش هنوز به تاریکی عادت نکرده است. تکانی به خودش می‌دهد، چراغ را روشن می‌کند. حالا می‌تواند چهره‌ی رنگ پریده‌ی مرد را با چشمانی خواب گرفته ببیند.

Designed & Developed by Nebesht Media