بگذارید توضیح دهم. هروقت دانشمندان کمیتی را اندازه میگیرند، حتما واحد اندازهگیری آن را مشخص میکنند. مثلا، سرعت نور، ۱۸۶ هزار مایل بر ثانیه یا ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه است. بههمچنین، وزنِ شما ممکن است ۱۵۰ پوند یا ۶۸ کیلوگرم باشد. بدونِ مشخص کردن واحدهایی مثل مایل، کیلومتر، پوند یا کیلوگرم، اعداد بیمعنا میشوند ــ مگر اینکه آن عدد «خالص» باشد.
«فرینولوژی» یا «جمجمهخوانی» چیزی شبیه کفخوانی است؛ جمجمهخوان با مطالعه برآمدگی و گودیهای جمجمه ویژگیهای یک فرد را تعریف میکند. امروزه برای ما جمجمهخوانی عملی باستانی و مربوط به ادوار تاریخ باستان است: جایی بینِ حجامت و اختراعِ دوچرخه. ما دوست داریم فکر کنیم که ارزشگذاریِ آدمها برمبنای اندازه و شکلِ کلۀ آنها، دیگر شیوهای کهنه و مردود است ولی جمجمهخوانی به شکلی مدرن دوباره بار دیگر سربرآورده است.
سرخک، اُوریون، فلج اطفال، و آبلهمرغان چند نمونه از بیماریهای عفونی هستند که زمانی خیلی رایج بودند، اما امروزه در بسیاری از کشورها بهندرت یافت میشوند، چون توسعۀ واکسن به ایجادِ مصونیت جمعی دربرابر آنها کمک کرده است. در مناطقی که واکسیناسیون بهخوبی پیاده نمیشود، گاهی شاهدِ شیوع بیماریهای واکسندار هستیم، چون در آن مناطق هنوز مصونیت جمعی ایجاد نشده است.
تولید فقط ۴۰ گوشی موبایل، تقریبا یک گرم طلا نیاز دارد، که تقریبا معادل استخراجِ یک تن سنگ معدن است. باتوجه به اینکه تولید لوازم الکترونیکْ مدام رو به افزایش است و موجودیِ طلای جهان محدود و رو به کاهش، ما چهطور میتوانیم در سالهای آینده، زنجیرۀ تامین این فلز گرانبها را حفظ کنیم؟
نیکلاس کار نویسند آمریکایی در کتاب تاثیرگذارِ «اینترنت با مغز ما چه میکند؟» توجه عمومی را به سوالاتی عمیق معطوف کرد که ما هنوز نتوانستهایم آنها را بهخوبی درک کنیم: آیا اینترنت ما را خنگ و کمهوش میکند؟ آیا این این فناوری منجر به افتِ شناختی یا تضعیف ما میشود؟
دانشمندان تلاش میکنند تعدادِ مبتلایانی را که بدونِ علامت یا دارای علائم خفیف هستند محاسبه کنند، چون این افراد احتمالا درحال انتشار ویروس هستند.
چرا کار میکنیم؟ بسیاری از ما احتمالا جوابی ساده و حسابگرانه برای این سوال داریم: کار میکنیم تا پول دربیاوریم. از نظر آبراهام مازلو (۷۰-۱۹۰۸) روانشناس آمریکایی و آن دسته از متفکرانِ حوزۀ مدیریت که ملهم از نظریات او هستند، انگیزۀ مردم برای کارکردن فقط حقوقگرفتن نیست. مازلو و پیروانش در متون مدیریت و سیمنارهای آموزشی بارها اظهار کردهاند که مردم برای ارضای نیازهای مهمترِ روانی کار میکنند. مردم کار میکنند تا به خودشکوفایی برسند و معنای زندگی را کشف کنند ـــ البته به شرطی که این معنا در واقعیاتِ دنیویِ زندگیِ شغلی یافت شود.
همۀ ما آدمهایی را میشناسیم که بسیار جوانتر یا پیرتر از سنشان، بهنظر میرسند ـــ نودسالههایی که میرقصند تا چهلسالههایی که نمیتوانند دو کیلومتر بدوند. به زبان ساده دو نوع نوع سنِ مختلف وجود دارد: «سنِ بیولوژیک» که معیارِ کارکردِ بدن است، و «سنِ تقویمی» که برحسبِ تعداد سالهای زندگیتان محاسبه میشود. دانشمندان معتقدند که احتمالا میتوان این دو سنِ مختلف را به روشهایی از هم تفکیک کرد.
ما معمولا تصور میکنیم صفاتِ شخصیتی، الگوهای رفتاریِ ثابتْ و بخشی از هویتِ ما بوده و تغییرناپذیرند. مثلا ممکن است تصور کنید که فلان دوستتان در هر شرایطی آدمِ صبور و بردباری است، چون بهنظرتان شکیبایی از درونِ او ناشی میشود، نه از دنیای اطراف او؛ ولی باید در این باورِ خودمان تردید کنیم. تحقیقاتِ نشان میدهد این تصور که صفاتِ شخصیتیْ چیزهایی ثابت هستند، نادرست است.
معجونِ عجیبی از زیستشناسی و هوشِ مصنوعی، منجر به تولیدِ اولین «ربات زندۀ» دنیا شده است. اخیرا یک تیمِ تحقیقاتی متشکل از دانشمندان و متخصصان رُباتیک، دستورالعملِ تولید یک ارگانیزم جدید را منتشر کردهاند که زینوبوت نام دارد و از سلولهای بنیادی ساخته میشود. واژۀ «زینو» از اسمِ یک قورباغۀ آفریقایی ـــ که از سلولهای آن برای تولید این ربات استفاده شده بود ـــ برداشته شده است.
مشکل من وقتی شروع شد که خبرنگار اقتصادیِ رویترز شدم. بهعنوان خبرنگار اقتصاد آمریکا، غرقِ اطلاعات روزانۀ دولتی بودم. یعنی با دقت سه رقم اعشار
از ۳۰ ژانویۀ امسال این ویروس دستکم به ۱۸ کشور دیگر منتشر شده و بیش از ۷۸۰۰ نفر را مبتلا کرده است. سازمان جهانی بهداشت، وضعیت اضطراری بهداشتِ عمومی اعلام کرده است. خیلی مهم است که بدانیم، هنوز مقامات دارند دربارۀ ویروس کرونا تحقیق میکنند، پس حرف منابعی که ادعا میکنند همه چیز را میدانند، باور نکنید.