ژانر ادبیات شفاهی و قصه‌های عامیانه ایران، افغانستان و تاجیکستان، فانتزی و رئالیسم جادویی‌ست. شاید هیچ مادربزرگی را نتوان یافت که قصه‌هایش در مورد چیزی جز جن و پری و دیو جادو باشد. اما چرا به نظر می‌رسد بر ادبیات معاصر فارسی رئالیسمی خشک و انعطاف‌ناپذیر حاکم است؟

مانا نیستانی٬ کاریکاتوریست ساکن پاریس که برخی از کاریکاتورهایش در نشریه‌ی شارلی ابدو منتشر شده٬ با قربانیان حمله‌ به دفتر این نشریه از «دور و نزدیک» آشنا بوده است. نشریه ایران‌وایر با این کاریکاتوریست درباره «شارلی ابدو» و ذهنیت تحریریه‌ی آن صحبت کرده است.

شاهد دار زدن کسی بودن، حتی یک شخصیت داستانی، هرگز خوشایند نیست. اما از آنجا که من با تروسدیل [در ذهنم] مدت کوتاهی زندگی کرده بودم، برایم آسانتر بود که شاهد دار زدنش باشم تا جان کافی، شخصیت اصلی رمان «مسیر سبز» که توسط صندلی الکتریکی اعدام شد.

نگه داشتن مرز میان خرافه و داستانی که به باورهای سنتی و قدیمی ایرانیان نزدیک است کار دشواری است که به نظر می‌رسد در داستان شوومان این مرز حفظ شده و این قصه ابزاری است برای فراموش نکردن موجوداتی که کم از جادوگر شهر اوز یا معلمان جادو در مدرسه هری پاتر ندارد.

پرستوی خوش‌خط روسیه

اونِه هِروندله، به فرانسوی یعنی «یک پرستو» ولی برای راحتی خودمان همان «پرستو» کافی‌ست. او از این نام مستعار استفاده می‌کند و برای مصاحبه هم ترجیح داد که نام واقعی خود را نگوید. به قول خودش «پرستوها، اگر بخواهند دست به یک پرواز طولانی بزنند، باید آن را در سکوت انجام دهند.»‌ پرستو از جمله هنرمندانی‌ست که با استفاده از خطاطی حروف و واژه‌های عربی به بیان حس و حال خود می‌پردازد.

مجموعه داستان «سرطان جن» نخستین اثر رامبد خانلری، شامل ١٢ داستان کوتاه در ژانر وحشت است. داستان «آجی دخیلت، آسمون رُمبید» نیز یکی از داستان‌های این مجموعه بود و در روند ممیزی حذف شد. مریم دهکردی، از همکاران سایت نبشت، درباره مجموعه سرطان جن با نویسنده آن این گفتگو را انجام داده است.