ما، سوگواران: دربارهٔ تجربهٔ سوگواری در عصر حاضر
وقتی پدربزرگم را از دست دادم تقریبا چهارده ساله بودم، تعطیلات عید تمام شده بود، صبح زود بود و برای رفتن به مدرسه آماده می شدم، تلفن زنگ خورد و بعد تا چند ساعت بعد همه چیز به سوالی کوتاه از سوی پدر خلاصه شد که از نجوای گنگ پشت تلفن پرسید: «تموم شد؟»
سوگواری مزمن: چرا اندوه بعضیها دیرتر پایان مییابد؟
یکی از واقعیاتِ تلخِ زندگی این است که بیشترِ ما آدمها، روزی مرگِ عزیزی را تجربه خواهیم کرد. سالانه بین 50 تا 55 میلیون نفر در دنیا میمیرند و تخمین زده میشود که مرگِ هرکدامشانْ پنج نفرِ دیگر را سوگوار میکند. تجربۀ مرگِ عزیزان معمولا منجر به واکنشهای روانی_اجتماعی میشود، مثلِ انزوا از جامعه، اندوهِ شدید، سرگشتگی، و پناهبردن به تنهایی. سوگواریِ حاد، معمولا دردناک و عذابآور، و بسیار مخرب است.